Magazyn o oliwie z Italii
Kuchnia

Pipi chini: kalabryjskie papryki faszerowane chlebem i pecorino

Pipi chini, czyli kalabryjskie papryki z farszem z czerstwego chleba, pecorino, jajek i bakłażana, pieczone na oliwie i pomidorach. Przepis z czasami

Pipi chini: ilustracja

Pipi chini to kalabryjskie papryki faszerowane, w dialekcie dosłownie „papryki pełne”, nadziewane farszem z czerstwego chleba, pecorino, jajek, bakłażana, oliwek i kaparów, a potem pieczone powoli na oliwie i pomidorach. Po upieczeniu skórka papryk jest pomarszczona i lekko przypieczona, farsz ma złotą skorupkę i wilgotny środek, a na dnie naczynia zostaje gęsty, pomarańczowy sos.

To jedno z najbardziej typowych letnich dań Kalabrii, gotowane od lipca do września, gdy papryki są tanie i słodkie. Przepis nie ma jednej kanonicznej wersji: każda rodzina ma własny farsz, ale zasada pozostaje ta sama, czyli resztki chleba zamienione w danie, które spokojnie może być obiadem.

Przygotowanie35 min
Razem1 godz. 50 min
Trudnośćłatwy
Porcje4
Oliwaśrednio owocowa z Kalabrii, np. Carolea lub Bruzio DOP

W skrócie

  • Region: Kalabria, całe południe regionu; podobne papryki robi się w Apulii, Bazylikacie i na Sycylii.
  • Główne składniki: słodkie papryki, czerstwy chleb, pecorino, jajka, bakłażan, oliwki, kapary, anchois, pomidory.
  • Rola oliwy: nawilża farsz, pomaga zrumienić skórkę papryk i łączy się z pomidorem w sos na dnie naczynia.
  • Najlepsza oliwa: średnio owocowa kalabryjska z odmiany Carolea albo z Bruzio DOP.
  • Czas przygotowania: 35 minut pracy, 50–55 minut pieczenia i 20 minut odpoczynku.
  • Poziom trudności: łatwy.
Spis treści
  1. Skąd się wzięło
  2. Jakie papryki wybrać
  3. Składniki
  4. Przygotowanie
  5. Jaka oliwa
  6. Na co uważać
  7. Warianty
  8. Do stołu
  9. Pytania i odpowiedzi

Skąd się wzięło

Nazwa pochodzi z dialektu kalabryjskiego: pipi to papryki, a chini znaczy „pełne”. Słowo to dobry przykład typowej dla Południa przemiany łacińskiego „pl” w „chi”: z łacińskiego plenus powstało chinu, tak jak z planta powstała chianta. Kalabryjczyk powie więc pipi chini tam, gdzie mieszkaniec Rzymu powie peperoni ripieni.

Papryka przypłynęła do Europy z Ameryki po wyprawach Kolumba, a w XVI i XVII wieku rozpowszechniła się w południowych Włoszech. W Kalabrii przyjęła się wyjątkowo dobrze: suszy się ją na słońcu, mieli na proszek, dodaje do kiełbas i past, smaży z ziemniakami, konserwuje w occie i w oliwie. Słodkie papryki do faszerowania to najbardziej „ogrodowa” z tych tradycji, związana z latem i z dużymi, rodzinnymi obiadami.

Farsz z czerstwego chleba, jajek i sera to wynalazek kuchni biednej. Mięso było drogie, więc chleb pełnił w nim rolę wypełniacza i nośnika smaku, a pecorino i jajka dawały białko. W bogatszych domach albo od święta do farszu trafiała mielona wieprzowina, kiełbasa lub tuńczyk w oliwie, ale wersja z samym chlebem i warzywami jest najstarsza i najbardziej typowa.

Ta sama baza z chleba, sera i jajek pojawia się w wielu kalabryjskich przepisach, od kotlecików z bakłażana po nadzienie do cukinii i bakłażanów. Dzięki temu pipi chini dobrze pokazują logikę tej kuchni: kilka stałych składników w spiżarni, sezonowe warzywa z ogrodu i oliwa jako tłuszcz do wszystkiego.

Jakie papryki wybrać

Do faszerowania najlepiej nadają się słodkie papryki o cienkich ściankach, które w piekarniku miękną w tym samym czasie, w którym farsz się dopieka. W Kalabrii używa się zwykle średnich, podłużnych papryk czerwonych i żółtych, rzadziej zielonych, które są bardziej gorzkawe. W Polsce sprawdzą się podłużne papryki słodkie albo zwykłe papryki kwadratowe, pod warunkiem że dopasujesz do nich czas pieczenia.

Rodzaj papryki Ścianki Jak faszerować Czas w 190°C
podłużna słodka, 15–20 cm cienkie przekrojona wzdłuż albo cała, przez otwór po szypułce 40–45 minut
kwadratowa, czerwona lub żółta grube z odciętym kapelusikiem albo przekrojona na pół 50–60 minut
mała okrągła, słodka średnie cała, z kapelusikiem 35–40 minut

Wybieraj papryki ciężkie w stosunku do wielkości, o napiętej, błyszczącej skórce i zielonej, świeżej szypułce. Pomarszczone albo z miękkimi plamami po upieczeniu robią się gorzkawe i wodniste. Najlepiej, żeby wszystkie miały podobną wielkość, bo wtedy upieką się równo.

Składniki

Na 4 porcje:

  • 8 średnich słodkich papryk czerwonych i żółtych (ok. 1,2 kg)
  • 250 g czerstwego chleba (2–3 dniowego) bez skórki
  • 2 jajka
  • 80 g startego pecorino, np. Pecorino Crotonese DOP
  • 1 bakłażan (ok. 250 g)
  • 50 g czarnych oliwek bez pestek
  • 1 łyżka kaparów (ok. 15 g), wypłukanych
  • 2 filety anchois w oliwie
  • 1 ząbek czosnku
  • 2 łyżki posiekanej natki pietruszki
  • 8 liści bazylii
  • 300 g passaty pomidorowej albo dojrzałych, startych pomidorów
  • 120 ml oliwy extra vergine (po 30 ml do bakłażana, farszu, naczynia i skropienia)
  • 2 łyżki bułki tartej (ok. 20 g)
  • 1 szczypta płatków peperoncino
  • sól do smaku

Przygotowanie

  1. Rozgrzej piekarnik do 190°C z grzaniem góra i dół. Papryki umyj, odetnij im kapelusiki 1,5 cm pod szypułką i odłóż je, a z wnętrza usuń nasiona i białe błony; podłużne możesz po prostu przekroić wzdłuż. Posól lekko środek i odstaw papryki otworem w dół na 10 minut, żeby oddały trochę wody.
  2. Bakłażan pokrój w kostkę 1 cm. Rozgrzej na patelni 30 ml oliwy na średnim ogniu do około 160°C, gdy kostka wrzucona na próbę od razu zaczyna skwierczeć, i smaż bakłażana 8–10 minut, często mieszając. Jest gotowy, gdy kostki są miękkie w środku i złote na brzegach; posól go dopiero na końcu, żeby nie puścił soku.
  3. Chleb namocz w zimnej wodzie przez 5 minut, a potem mocno odciśnij w dłoniach i rozkrusz palcami do miski. Oliwki, kapary, anchois i czosnek drobno posiekaj nożem, a bazylię porwij.
  4. Do chleba dodaj bakłażana, posiekane dodatki, natkę, bazylię, pecorino, peperoncino i 30 ml oliwy. Wymieszaj, spróbuj i dopraw solą ostrożnie, bo ser, oliwki i anchois są słone, a dopiero potem wbij jajka. Farsz ma przypominać mokry piasek: trzyma kształt po ściśnięciu w dłoni, ale nie jest ani suchy, ani rozlewający się.
  5. Napełnij papryki farszem luźno, bez ubijania, zostawiając pod brzegiem około 1 cm wolnego miejsca, bo jajka podczas pieczenia lekko go podniosą. Posyp wierzch bułką tartą i przykryj kapelusikami. Połówki napełniaj płasko, na równi z brzegami.
  6. Do naczynia żaroodpornego o wymiarach około 30 × 20 cm wlej passatę, 30 ml oliwy i 3 łyżki wody, dopraw szczyptą soli i wymieszaj. Ustaw papryki ciasno obok siebie, żeby się podpierały, i skrop każdą łyżeczką oliwy. Przykryj naczynie folią aluminiową.
  7. Piecz pod przykryciem 25 minut, a potem zdejmij folię, polej papryki łyżką sosu z dna i piecz jeszcze 25–30 minut. Są gotowe, gdy skórka jest pomarszczona i miejscami ciemno przypieczona, farsz ma złotą skorupkę, a nóż wbity w ściankę papryki wchodzi bez oporu.
  8. Wyjmij naczynie i zostaw papryki na 20 minut. W tym czasie farsz się ustabilizuje, sos na dnie zgęstnieje, a smaki się połączą. Pipi chini podane prosto z piekarnika są zbyt gorące i mniej aromatyczne.
  9. Przed podaniem skrop każdą paprykę łyżeczką surowej oliwy i polej odrobiną sosu z naczynia. Jeśli sos jest zbyt rzadki, odlej go do rondelka i odparuj na średnim ogniu przez 3–4 minuty, aż zacznie oblepiać łyżkę.
W pipi chini oliwa robi trzy rzeczy naraz: nawilża farsz, marszczy skórkę papryki i tworzy sos na dnie naczynia.

Jaka oliwa

W pipi chini oliwa pracuje na trzech poziomach. Wymieszana z farszem utrzymuje w nim wilgoć i sprawia, że chleb nie wysycha w piekarniku. Rozprowadzona po skórce pomaga jej się przypiec i zmarszczyć, a ta odrobina karmelizacji daje paprykom słodko-dymny smak. Na dnie naczynia łączy się z pomidorem i sokiem z papryk w sos, który na koniec polewa się po talerzu. Choć piekarnik ma 190°C, w wilgotnym naczyniu oliwa nie przekracza zwykle 100–120°C, więc spokojnie można użyć dobrej extra vergine.

Najlepsza jest oliwa średnio owocowa, z wyraźną, ale nie dominującą goryczką, która zrównoważy słodycz pieczonej papryki i słoność pecorino. W Kalabrii typowym wyborem jest jednoodmianowa Carolea, o smaku zielonego pomidora, migdała i karczocha. Dobrze sprawdza się też oliwa z Bruzio DOP z prowincji Cosenza albo z Lametia DOP, opartej niemal wyłącznie na Carolei.

Do pieczenia wystarczy dobra oliwa z bieżącego zbioru, kupiona w większej butelce. Do skropienia gotowych papryk sięgnij po najbardziej aromatyczną butelkę, jaką masz, najlepiej młodą i zieloną, bo na ciepłej papryce jej zapach rozwinie się najpełniej. Szersze zasady łączenia oliw z potrawami opisujemy w tekście o doborze oliwy do potraw, a style oliw z różnych części regionu w przewodniku po oliwie z Kalabrii.

Na co uważać

Ubity farsz. Farsz wciśnięty w paprykę na siłę po upieczeniu jest twardy i zbity jak kluska. Jajka podczas pieczenia go podnoszą, więc musi mieć miejsce. Nakładaj go łyżką, delikatnie dociskając tylko palcem.

Zbyt mokry chleb. Niedostatecznie odciśnięty chleb zamienia farsz w papkę, która wypływa z papryk i przypala się na dnie. Chleb trzeba wycisnąć tak mocno, aż przestanie z niego kapać.

Pieczenie bez przykrycia od początku. Odkryte papryki szybko przypalają się z wierzchu, zanim zmiękną w środku. Pierwsze 25 minut pod folią pozwala im się udusić we własnej parze, a dopiero potem skórka i farsz się rumienią.

Za mało oliwy. Papryki pieczone „na sucho” mają twardą, skórzastą skórkę, a farsz wysycha. Oliwa w farszu, na skórce i na dnie naczynia to nie przesada, tylko warunek konieczny.

Solenie farszu na oko. Pecorino, anchois, oliwki i kapary dają razem sporo soli. Spróbuj farszu przed dodaniem jajek i dopiero wtedy zdecyduj, czy potrzebuje soli.

Warianty

Najczęstszą odmianą jest farsz z mięsem: 200 g mielonej wieprzowiny albo obranej z osłonki kiełbasy podsmaża się krótko na oliwie i dodaje do chleba zamiast bakłażana. Na wybrzeżu tyrreńskim popularne są papryki z tuńczykiem w oliwie, którego 160 g rozdrabnia się widelcem i łączy z farszem. Kto lubi ostrość, dodaje łyżeczkę ’nduji ze Spilingi, pikantnej kalabryjskiej kiełbasy do smarowania.

W niektórych domach papryki najpierw smaży się w całości na oliwie przez 4–5 minut, aż skórka się przypiecze, a dopiero potem faszeruje i krótko zapieka. Taka wersja jest bardziej tłusta, ale ma intensywniejszy, dymny smak. Inne gospodynie pomijają pomidory i pieką papryki tylko na oliwie, z kilkoma łyżkami wody na dnie.

Poza Kalabrią podobne dania robi się w Apulii, gdzie do farszu trafiają często kapary i anchois, oraz na Sycylii, gdzie dodaje się rodzynki i orzeszki piniowe. Ten sam zestaw chleba, jajek i pecorino poznasz w kotlecikach vrasciuli, a papryki w prostszej, smażonej wersji w pipi e patati i w patati, pipi e sozizzu z kiełbasą.

Do stołu

Pipi chini podaje się jako drugie danie albo jako samodzielny obiad, po dwie papryki na osobę, z chlebem do wycierania sosu. Najlepsze są ciepłe albo w temperaturze pokojowej, nigdy prosto z pieca. W Kalabrii często stanowią część dużego, letniego stołu obok innych warzyw, na przykład peperonaty, sałatki z pomidorów i świeżego sera.

Do wersji jarskiej pasuje schłodzone różowe Cirò albo białe wino z odmiany Greco, do wersji z mięsem lekkie Cirò rosso z Gaglioppo. Upieczone papryki przechowasz w lodówce do 3 dni, a następnego dnia smakują nawet lepiej. Odgrzewaj je w piekarniku w 170°C przez 15 minut, pod folią. Można je też upiec wieczorem i podać na drugi dzień w temperaturze pokojowej, skropione świeżą oliwą.

Pytania i odpowiedzi

Co znaczy pipi chini?

Pipi chini to w dialekcie kalabryjskim „papryki pełne”, czyli papryki faszerowane. Słowo chini pochodzi od łacińskiego plenus, oznaczającego pełny. W standardowym włoskim danie nazywa się peperoni ripieni.

Jakie papryki najlepiej nadają się do faszerowania?

Najlepsze są słodkie papryki o cienkich ściankach, podłużne albo średniej wielkości, czerwone i żółte. Miękną w tym samym czasie, w którym farsz się dopieka. Grubościenne papryki kwadratowe też się nadają, ale trzeba je piec o 10–15 minut dłużej.

Czy trzeba obierać papryki przed faszerowaniem?

Nie, w pipi chini papryk się nie obiera. Skórka podczas pieczenia marszczy się i przypieka, co daje słodko-dymny smak. Kto nie lubi skórki, może ją zdjąć dopiero na talerzu.

Ile piec faszerowane papryki?

Papryki średniej wielkości piecze się w 190°C przez 50–55 minut: 25 minut pod folią i 25–30 minut bez przykrycia. Są gotowe, gdy skórka jest pomarszczona, farsz zrumieniony, a nóż łatwo wchodzi w ściankę. Grubościenne papryki potrzebują do godziny.

Jaką oliwę do pipi chini?

Najlepsza jest średnio owocowa oliwa kalabryjska, np. z odmiany Carolea albo z Bruzio DOP lub Lametia DOP. Do pieczenia wystarczy dobra oliwa z bieżącego zbioru. Na koniec skrop papryki surową, możliwie świeżą oliwą.

Czy pipi chini można zrobić z mięsem?

Tak, wersja z mięsem jest bardzo popularna, zwłaszcza od święta. Do farszu dodaje się około 200 g mielonej wieprzowiny albo kiełbasy, krótko podsmażonej na oliwie. Często zastępuje ona bakłażana, a resztę składników zostawia się bez zmian.

Czy faszerowane papryki można zamrozić?

Można, choć po rozmrożeniu papryki są bardziej miękkie. Zamrażaj je już upieczone i ostudzone, w szczelnym pojemniku, najdłużej przez 2 miesiące. Rozmrażaj w lodówce przez noc i odgrzewaj w piekarniku w 170°C.

Redakcja Oliwa Włoska
Piszemy o oliwie z Włoch: o regionach, odmianach, oznaczeniach pochodzenia, kuchni i tłoczniach. Każdy tekst opiera się na sprawdzonych faktach i praktyce.

Z tego samego regionu